วันจันทร์ที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559
หลังจากช่วยเด็กได้เเล้วเช่าวันต่อมา ผมได้เล่าที่มาของเด็กคนนั้น เฮ้อ.... เหนื่อยมากเลยนะรู้ไหม
เด็กคนนั้นชื่อ มาเรซาโกะ อาลิส อายุราวๆ7ขวบได้
เเละตอนนี้พวกเราเดินทางด้วยรถถังของเพื่องคุณชิซึกะ
พร้อมสะเบียงเเละอาวุธ เเต่ไม่มีอะไรน่าสนใจเท่าตั้งเเต่เดินทางมานี้ผมยังไม่เห็นพวกมัน เลยสักตัวมันจะสะดวกไปไหม
ตอนนี้ผมนั่งอยู่กับเรย์เพียง2คนอยู่ข้างหลังรถ เรานั่งคุยกันเเละมองท้องฟ้าที่สวยงาม
เรย์:เชื่อไหมนายนะมีสิ่งที่ฉันชอบด้วย
ทาเคชิ:อืม.. บอกฉันได้ไหมว่าเทอหมายถึงอะไร
เรย์:ตอนนที่นายช่วยฉันช่วยทุกคน นายดูดีมากหน้าของนายในตอนนั้...
เอียด!!
กรี้ดดดด
รถถูกเบรกไว้เเละถอยหลังโดยคุญชิซึกะ ส่วนเสียงกรีดเป็นของเรย์เพราะการเบรคเมื่อกี้นี้ทำให้พวกเราเกือบตกจากรถ
เเล้วผมหันไปสนใจด้านหน้า อ้ะ!! พวกมันมายากไหนตอนนี้พวกเราขับรถวนกลับเพื่อไปทางที่ไม่มีพวกมัน
เเละขับด้วยความเร็วมากบ้านของซายะก็อยู่ไม่ไกลเเล้วด้วย
เเละรถต้องถูกเบรคกะทันหันเพราะข้างหน้าเป็นกับดัก เป็นรวดไฟฟ้าคงทำไว้สำหรับซอมบี้ เเน่หละตอนนี้พวกเราอยู่ทางตันพวกมันก็มาจากไหนก็ไม่รู้
ตอนนี้ทุกคนช่วยกันต่อสู้เเต่เป็นผมกับคุณซาเอโกะเท่านนั้นที่จะปกป้องรถไว้ เพราะเรย์ตกจากรถจนเทอจุกเเละลุกขึ้นเองไม่ได้เเละนอนกองไว้ส่วนโคตะอยู่บนหลังคารถเพื่อยิงสะกัดไม่ไห้เรย์โดนทำลาย เรย์อยู่ด้านหลังเรา ซึ่งห่างไม่มาก
พวกเราสู้กับมันมานเเล้วจำนวนไม่ลดเลย
ข่าวร้ายกว่านั้นกะสุนของโคตะน่ะหมดเเล้วเเละผมเองเพอทำกระสุนตกไปที่พวกมันตอนนี้คงใช้ด้ามปืนเเทนไม้เบสบอลเเล้ว
ส่วนซากะที่นั่งอยู่บนรถซึ่งนั่งดูอยู่เหมือนจะรับเหตุการนี้ไม่ได้จึงลงมาจากรถ
....
